Foto: Joris Winderickx
woensdag 24 november 2010
zaterdag 20 november 2010
Ain't no sunshine (III)
Het origineel is toch een stuk beter dan Dirk gisterenavond in de Irish Pub...:
Al blijft het schoon dat hij het voor Sofie heeft gespeeld. :-)
Al blijft het schoon dat hij het voor Sofie heeft gespeeld. :-)
Ain't no sunshine (II)
Nog één in zwart-wit, deze zomer getrokken in de desolate natuur van noord-Wales. De donkere lucht en de diagonalen in de compositie geven de foto een zekere dramatische uitdrukking.
Foto: Joris Winderickx
dinsdag 16 november 2010
Blauw (of waarom de zomer zo leuk is)
Foto's: Joris Winderickx (nog enkele half-abstracten van de trouw van J&J)
Sans espoir
Ik ben er nog steeds niet uit of dit klopt... De foto dateert van april 2010, getrokken in Rouen.
Foto: Joris Winderickx
Foto: Joris Winderickx
maandag 15 november 2010
Demeter grijnst (minibundel poëzie)
Het heeft lang stil gelegen, het schrijven. Het zijn vijf gedichten, geschreven in de loop van 2010. Een magnum opus schrijver zal ik vast nooit worden, mijn werk kan je meer zien als een onbenullig grassprietje in het literaire oerwoud. Maar toch.
Een waarschuwing: vrolijk zal je er niet van worden. Tegenwoordig moet poëzie haast dogmatisch over lieve, leuke en vertederende dingen gaan, maar bij mij gaat dat niet. Na het nieuws wil literatuur blijkbaar ook verkleuteren, wel, nein danke.
De minibundel heet 'Demeter grijnst', dan toch iets optimistisch. Al kan het ook een cynische lach zijn, bij de Griekse goden. Klassieke mythologie is één van de thema's in hetgeen ik schrijf, ook vroeger al.
Qua stijl geen breedsprakerigheid: enkele subtiele rijmen en alliteraties, en oog voor cadans. En oh, geen enjambementen, die lompe stoothamer van de 'a koetsie koetsie woetsie poëzie'.
Inhoudelijk is het een ode aan vrouwen, of De Vrouw, en laat dit dan maar niet origineel zijn. Maak er dan een eerbetoon van voor enkele prachtexemplaren rondom mij. Laat het ook een spiegel zijn, zij het dan een koude. Maar liever de kille waarheid dan een zoete leugen.
Er hoort eigenlijk muziek bij, open Youtube en zoek 'Another World' van Anthony and the Johnsons, 'Marooned', 'Sorrow' of 'Echoes' van Pink Floyd. 'Maybe Tomorrow', Stereophonics. Echt, doen, nu, het helpt. De muziek is vast beter dan wat u gaat lezen. En lees de gedichten een tweede keer, ook dat helpt.
Venus, en zo
Wat ik deel verliest zijn eenvoud
In mijn hart ben ik aan angst ten prooi
Laat me toe, met lege handen
In mijn schoot wenkt wranger leed.
Voor jou ben ik een vuile tante
met een lust die alle rede tart
Maar wat mij drijft hoort niet de mannen toe
Het waart rond en ploegt.
In de diepe voren klinkt een schreeuw,
een drang, ver weg van hier.
Kristalhart
Je huid is oud papier met nerven
In je hoofd barst glas in droeve scherven
Dit is voor jou een troon
en ofschoon je lach nog niet verstomt
voel ik een twijfel in je rust,
zie ik een tred die soms verstart
Ik wou dat ik in je hoofd
een veld rijpe aren kon zien wuiven.
Cloaca
Dat mijn lijf met vele mannen paart
wil niet zeggen dat het bastaards baart
Het is slechts uw lust die mij hier staande houdt
en wat me gaande houdt
zit verborgen in kristal
Als al die broosheid breekt
en alles valt
rest mij niks meer dan
de afstand tussen kont en stront.
(september 2010)
Ad Infinitum
Wanneer de Veerman rechtveert
slaan de golven overboord
Gaar ongedierte wacht op de bodem
van de stroom die niet meer stroomt
Haar ondiepe voren,
die met dauw berijmde aren
zijn het sleet op haar geweten
Charon wist met rake slagen
het licht in haar ogen
tot een dof en eenzaam grijs.
Een waarschuwing: vrolijk zal je er niet van worden. Tegenwoordig moet poëzie haast dogmatisch over lieve, leuke en vertederende dingen gaan, maar bij mij gaat dat niet. Na het nieuws wil literatuur blijkbaar ook verkleuteren, wel, nein danke.
De minibundel heet 'Demeter grijnst', dan toch iets optimistisch. Al kan het ook een cynische lach zijn, bij de Griekse goden. Klassieke mythologie is één van de thema's in hetgeen ik schrijf, ook vroeger al.
Qua stijl geen breedsprakerigheid: enkele subtiele rijmen en alliteraties, en oog voor cadans. En oh, geen enjambementen, die lompe stoothamer van de 'a koetsie koetsie woetsie poëzie'.
Inhoudelijk is het een ode aan vrouwen, of De Vrouw, en laat dit dan maar niet origineel zijn. Maak er dan een eerbetoon van voor enkele prachtexemplaren rondom mij. Laat het ook een spiegel zijn, zij het dan een koude. Maar liever de kille waarheid dan een zoete leugen.
Er hoort eigenlijk muziek bij, open Youtube en zoek 'Another World' van Anthony and the Johnsons, 'Marooned', 'Sorrow' of 'Echoes' van Pink Floyd. 'Maybe Tomorrow', Stereophonics. Echt, doen, nu, het helpt. De muziek is vast beter dan wat u gaat lezen. En lees de gedichten een tweede keer, ook dat helpt.
Venus, en zo
Wat ik deel verliest zijn eenvoud
In mijn hart ben ik aan angst ten prooi
Laat me toe, met lege handen
In mijn schoot wenkt wranger leed.
Voor jou ben ik een vuile tante
met een lust die alle rede tart
Maar wat mij drijft hoort niet de mannen toe
Het waart rond en ploegt.
In de diepe voren klinkt een schreeuw,
een drang, ver weg van hier.
(voorjaar 2010)
Kristalhart
Je huid is oud papier met nerven
In je hoofd barst glas in droeve scherven
Dit is voor jou een troon
en ofschoon je lach nog niet verstomt
voel ik een twijfel in je rust,
zie ik een tred die soms verstart
Ik wou dat ik in je hoofd
een veld rijpe aren kon zien wuiven.
(zomer 2010 - voor S.)
Cloaca
Dat mijn lijf met vele mannen paart
wil niet zeggen dat het bastaards baart
Het is slechts uw lust die mij hier staande houdt
en wat me gaande houdt
zit verborgen in kristal
Als al die broosheid breekt
en alles valt
rest mij niks meer dan
de afstand tussen kont en stront.
(september 2010)
Ad Infinitum
Wanneer de Veerman rechtveert
slaan de golven overboord
Gaar ongedierte wacht op de bodem
van de stroom die niet meer stroomt
Haar ondiepe voren,
die met dauw berijmde aren
zijn het sleet op haar geweten
Charon wist met rake slagen
het licht in haar ogen
tot een dof en eenzaam grijs.
(15/10/10)
Res Publica
Zoals elke sterveling
in onze schede boorling was
blijken vulva's telkens weer
het schijtgat van de wereld.
Onder elke laag vernis
broeit een weelde aan verlangens
die slechts vaag getemd
een weg naar buiten vindt
in plotse, bruuske stoten
Nu nog geldt dat al wat leeft moet sterven
maar hoe vaak niet worden wij die baren
in het leven opgebaard
Een hart kan sterven zonder dood te gaan.
Zoals elke sterveling
in onze schede boorling was
blijken vulva's telkens weer
het schijtgat van de wereld.
Onder elke laag vernis
broeit een weelde aan verlangens
die slechts vaag getemd
een weg naar buiten vindt
in plotse, bruuske stoten
Nu nog geldt dat al wat leeft moet sterven
maar hoe vaak niet worden wij die baren
in het leven opgebaard
Een hart kan sterven zonder dood te gaan.
(november 2010)
maandag 1 november 2010
Abonneren op:
Posts (Atom)