zondag 24 november 2013

Oh Land - Perfection

Welk een Deense schoonheid. En dan bedoel ik niet enkel de zangeres. Een ongelukkige val maakte aan Nanna Øland Fabricius' danscarrière een onvoorzien einde, maar dat ze besloot dan maar muziek te maken vind ik helemaal niet erg.

woensdag 30 oktober 2013

Bastille - Bad Blood

Wat een retestrak nummer...

dinsdag 20 augustus 2013

Feed the trolls

Op YouTube komt het al te vaak voor dat er eindeloze discussies ontstaan over muziek met het bijhorende belachelijke heen-en-weer gescheld.

Iemand vatte dit mooi samen (en heeft zelf een ietwat vreemde naam... :-) ):


Ah...The internet.
The only place where people doesn't know each other and yet can argue about anything.
Don't feed the trolls and just enjoy the music, will ya?

zaterdag 10 augustus 2013

Er hangt elektriciteit in de lucht


Foto: Joris Winderickx

dinsdag 16 juli 2013

Hoger


Foto: Joris Winderickx

donderdag 16 mei 2013

Dinan, Bretagne


Foto: Joris Winderickx

Ah de lente...


Foto: Joris Winderickx

Lana Del Rey - Young & Beautiful (soundtrack 'The Great Gatsby')




Miljaar ik vind dit een goed nummer.

maandag 6 mei 2013

Stem van het volk

Na 16 afleveringen kent de immer spannende strijd van het betere lied zijn ontknoping. Het volk heeft gekozen, na bijna tien jaar wint er nog eens een vrouw. Nu ja, zeg maar meisje want ze blijkt nog maar 18 jaar te zijn, die Paulien, al straalt ze iets ouders en zelfzekerders uit. Of zijn het de blonde krullen, gedrapeerd op dat hoofd, balancerend tussen stijlvol en lachwekkend?
Televisiemakers lijken meer en meer te beseffen dat de tijd van flagrante uitlach-TV voorbij is. Iets in mij vindt het zelfs ok dat er zo'n talentenjachten bestaan, al was het maar om de flikkering van hoop en geloof in eigen kunnen te zien bij anders tot anonimiteit gedoemde jongens en meisjes. Hoop die - het blijft een wedstrijd - voor alle kandidaten, op eerder vernoemde dame na, de grond in wordt geboord. Al zijn er die zich sterk houden en hopen dat ze net voldoende zijn opgevallen om ergens een plaatje op de markt te kunnen brengen. Natalia won haar wedstrijd immers ook niet.
Laat net dat dé zwakte van die hele rimram zijn. Ik kan maar hopen dat Peter Evrard gelukkig is. En die vele anderen die hem gevolgd zijn, na kortstondige roem vergeten door een volk immer op zoek naar nieuw vertier, gretig aangeboden door op commercie drijvende mediakanalen. 
Ik kan maar hopen dat tussen het Pocahontasplastiek eens een echte artiest kan gevonden worden, al lijken die toch eerder de moeizame maar misschien eervollere weg van obscure achterzaaltjes te kiezen naar hun momenten van succes. 
Nu al gloort er vast in menig hart de roep van de roem voor de volgende editie. Benieuwd of we ons tegen dan de naam van die met de blonde krulletjes nog zullen herinneren. We duimen.

donderdag 21 februari 2013

Streetviewgrapjes

De dingen zijn niet altijd wat ze lijken... Twee keer twee beelden van Streetview, beide zijn een overgang op elkaar, maar als je op de details let merk je dat de foto's toch niet echt op hetzelfde moment gemaakt kunnen zijn. Je vraagt je ook af wat het nut ervan is om zomaar midden in een straat een andere fotoreeks van een ander moment er aan te plakken.





Ik heb - voor alle duidelijkheid - de beelden per toeval ontdekt. Ik heb echt wel andere hobby's.

maandag 18 februari 2013

Wuthering Heights

De volledige versie van het nummer 'The enemy' van Mumford & Sons, gemaakt voor de film Wuthering Heights (2011). Beslist één van mijn favoriete films - niet perse voor het verhaal alswel voor de prachtige duistere beelden (heel veel close ups en alles gedraaid met een handcamera wat zorgt voor een rusteloosheid die het verhaal perfect ondersteunt). Engelse modder op zijn best, vol menselijke emoties. 

De beelden hier zijn door de maker van de youtube-video licht bewerkt (hoger contrast) maar geven nog altijd de sfeer perfect weer.

zaterdag 16 februari 2013

Jezelf zijn

Onze maatschappij staat de laatste decennia meer en meer in het teken van het ontwikkelen van het individu. Jezelf ontplooien is de essentie geworden van het onderwijs (dit houdt in dat wat je bereikt in het leven je eigen verantwoordelijkheid is. Daar staat tegenover dat falen dus je eigen schuld is, maar daar gaat het hier niet over*). 

Een probleem dat ik zie in dit verhaal is dat dit ontplooien van het individu een grote illusie blijkt. We proberen allen zo hard om onszelf te zijn - grappig, gevat, op de hoogte, en dit best nog in maximaal 140 tekens - maar doen dit allemaal op dezelfde manier. We gebruiken allemaal sociale media en smartphones (ik ook), voorzien van allemaal dezelfde apps (retro-foto's!). Muziek en kledingsstijl vormen aansluitend een goede manier om jezelf te definiëren als individu ('dit is míjn smaak'). De illusie zit hem in het individuele. We vinden immers leuk en hip wat we door anderen, en vooral in de media, als leuk en hip voorgeschoteld krijgen. Waar we uiteindelijk in belanden is één grote eenheidsworst van zogezegde unieke individuen.

Let op, dit is géén pleidooi over 'vroeger was het beter'. Verre van - uiteraard hebben we vandaag meer keuzemogelijkheden. Maar de eenheidsworst van vroeger (TV kijken was naar de BRT, als de wind goed zat was er ook nog 'Holland', alle jongens droegen een korte broek voor hun Plechtige Communie) is gewoon vervangen door ándere eenheidsworst. Dat is niet meer dan normaal. Hoezeer we ook trachten onszelf te zijn, we zijn primaten die voortdurend kijken naar de anderen rond ons en hen nadoen. Na-apen, nietwaar.

Ik vind dat ook helemaal niet erg, het is volgens mij onvermijdelijk - en zelfs noodzakelijk. Niks is zo erg voor onze (sociale) ontwikkeling als de conservatieve inslag dat we alleen individuen zijn in een economische context ('There is nog such thing as society,' aldus Margaret Tatcher). Dit neoliberale denken (jezelf als merk) bezwaart onszelf enkel met de illusie dat we allen uniek zijn en om succes te bereiken onszelf ten volle moeten ontwikkelen. Het creërt een concurrentiemodel dat 'de gemeenschap' ondermijnt (want de ander zou zichzelf wel eens meer kunnen ontwikkelen dan jijzelf).

Maar we zijn sociale wezens, kuddedieren zo je wil. De vraag is of we in ons snakken naar dat uniek zijn in de immense zee van gelijkheid meer onszelf worden (of we er gelukkiger van worden is ook een discussie waard).

Dit is geen pleidooi tegen sociale media of al wat hip is. Ik ben geen norse conservatief die 'de jeugd mores wil leren'. Het gaat er voor mij om de dingen op zijn minst juist te benoemen. 'Jezelf zijn' is in de Ikea-eeuw nu eenmaal een relatief gegeven. We zijn niet zozeer onszelf, maar we gedragen ons volgens heersende normen en gewoontes, daartoe aangemoedigd door voortdurende reclame (allemaal een smartphone, want u bent het waard!). Niet alleen bij apen wordt 'anders doen' immers scheef bekeken. De contradictie zit hem in het feit dat we allemaal zo hard ons best doen om dat net te verdoezelen.

* Dit beschrijft professor Paul Verhaeghe in zijn boek 'Identiteit'. Mijn ideeën in deze tekst had ik al langer, maar kon ik pas in een bredere maatschappelijke context plaatsen dankzij zijn werk.

donderdag 14 februari 2013

Gentse Marginalen

Het Gentse stadsbestuur weert het woord 'allochtoon'. Een goede zaak, al wijzen de voorstellen om voortaan over 'Gentse Turken' e.d. te spreken ook op een 'wij-zij' verhaal.

Van mij mogen ze nog een term toevoegen: Gentse Marginalen. Kenmerken: zetten hun afval voor de deur van de buren. Maken 's avonds veel lawaai en als je erover gaat klagen doen ze de deur niet eens open maar communiceren zat en stoned door het klepje van de brievenbus.  Maken de volgende ochtend vanuit hun raam obscene gebaren naar hun buurvrouw.

Iemand die nog twijfelt waarom we níet meer in Gent willen wonen?

zondag 10 februari 2013

De dingen

Minder naar het nieuws kijken confronteert me minder met de N-VA en dat doet deugd. Naar Terzake kijken is dezer dagen hoe dan ook een hel, elke gast wordt hoe dan ook voortdurend onderbroken. En dat decor. 
Maar soit, de N-VA dus. Waarom gaat alles altijd over die partij? Waarom eindigt elke discussie over en met hen altijd in een stellingenoorlog? Nu goed, het is niet aan ons om hun graf te graven, dat ze dat zelf maar doen. Alles komt en gaat, zoals Yves Leterme. Misschien was de rel met de locketjeannette wel de eerste spadesteek. We zullen zien. 

Soms zijn de dingen wat ze zijn, en dat is niet altijd slecht, dixit grootmoeder Vangenechten uit de bekende serie. Een zin die ik tegenwoordig vaak in gedachten herhaal. 

donderdag 27 december 2012

The Good Life


Foto: Joris Winderickx

woensdag 26 december 2012

En nu?

Hoe moeten ze zich nu voelen, de believers? De wereld is niet vergaan, geen apocalyptische stormen hebben de menselijke decadentie weggevaagd, geen nieuwe energetische dimensie heeft ons naar een hoger niveau getild. De berg in het Franse dorpje Bugarach zou opensplijten. Niet dus. 

Er zijn mensen die écht geloofden dat er van alles stond te gebeuren. Wat, daarover liepen de meningen uiteen, maar er moest toch wel iets veranderen. Deze onheilspellende tijden van economische recessie en sociale onrust - om van het klimaat nog maar te zwijgen - konden toch niet anders dan een voorbode van veel erger zijn? Niet dus.

Hoe gaat dat dan in de hoofden van de zwevende geesten? Voelen ze zich bedrogen door de vele niet-wetenschappelijke beweringen op obscure websites? Een standaard gegeven bij veel aanhangers van dergelijke theorieën blijkt een groot wantrouwen tegenover gevestigde politieke en wetenschappelijke instellingen. De NASA die beweerde dat er niks aan de hand was kon niet anders dan deel uitmaken van een wereldwijde samenzwering. Niet dus.

Keren ze hun aversie dan de rug toe en omarmen ze voortaan onderbouwde wetenschappelijke stellingen? Ik vrees er voor. Maar hoe gaan ze dan verder? Van een zwart gat gesproken. Volgens mij kunnen ze nu niet anders dan verder op zoek te gaan naar mogelijke dreigingen. De apocalyps als zingeving. Wie weet, kometen en asteroïden die de aarde naderen - maar helaas, deze week werd de voorspelde botsing in 2040 ook stevig onderuitgehaald als zeer onwaarschijnlijk. Niet dus.

En de Maya's? Met hen begon het immers allemaal. Een grote misvatting is dat het niet zij waren die het einde voorspelden, dan toch niet het einde van de wereld. Op 21 december vierden zij gewoon het begin van een nieuwe tijdrekening, dansend op hun eeuwenoude tempels getooid in veren en ander moois. Het zal hen worst wezen wat de neo-hippies al dan niet geloven. Repent, the end is near. Niet dus.

donderdag 13 december 2012

Maat 28

De folder van klerenwinkel Bel&Bo net half doorgenomen alvorens die tot oud papier te herleiden. De slagzin 'jongens zijn cool, meisjes zijn schattig' stond boven een foto van vernoemde subjecten. Niet bepaald modern voor de 'beste winkelketen van België 2012', maar goed, in wezen beoogt elk speelgoedboekje dezelfde gender-indeling. 
Wat vooral opviel: de jongen op de foto (doelgroep voor communiekledij - in december? De wereld moet eerst nog vergaan!) stond er uiteraard cool bij, neus de lucht in, zonnebril present. The dude rules.
Het meisje, nog onwetend over smegma en andere puberale ongemakken, ging gekleed in een retro-kleedje, stijlvol oranje, met bijhorend pumps en mini-handtasje - het laatste duidelijk een leeg en nutteloos accessoire. Haar blik, in tegenstelling tot de dude aan haar zijde, licht neerwaarts neigend, schattig, zoals de slogan schreeuwde. Onderdanig. 
De ironie van de serie Mad Men is duidelijk aan velen voorbij gegaan en retro wordt tot ideaal vergeven. De perverse rollenpatronen neemt men er blijkbaar graag bij. 
Al langer stoor ik me aan de trend om kinderen - excuus, de kids - te verheffen tot mini-volwassen. Dezelfde kleren, alleen in miniversie. Pumps en laarzen maat 28. Scholen merken de trend ook, met ouderlijke klachten over dure kleren die beschadigd raken - aargh het kind heeft gespeeld! 

Het was een mooi kleedje, dat wel, en het plaatje klopte. Maar ik wil dat zien bij meisjes die tien jaar ouder zijn, geschoold en ontmaagd en stilaan op de hoogte van waar het leven zoal op neerkomt. Een schoon kleedsken heeft immers rondingen nodig. Dan is retro op zijn best. Geen van die vrouwen die zich tot sloor laat verheffen. Maar bespaar dat de kinderen. 

vrijdag 23 november 2012

Balkons

Ach boezems. En vooral dat vrouwen zelf onderling voortdurend concurreren (kleren, sjakossen, make-up, borsten, de poep,...). Mannen liggen er niet wakker van, een gat is een gat en een piet...

Als deze foto echt is betreft het een geniaal beeld. Laten we er even niet aan denken dat het vast in scène is gezet.

(Uit een advertentie van De Standaard en NTGent over jaloezie als emotie)


zondag 18 november 2012

De Maya's

Het gaat dezer dagen zoveel over Astrid Bryan en Bart De Wever dat we vergeten dat 21 december 2012 nadert, de dag waarop believers ervan uitgaan dat hier het licht uit gaat. Niet de groenen maar de Maya's zijn er dit keer verantwoordelijk voorAl kan het ook 23 december zijn, daar durven de zwevende geesten al eens over bekvechten. 
Stel je voor dat het waar zou zijn. Wat zouden we dan nog in een maand kunnen doen? Het Israëlisch-Palestijns conflict oplossen lijkt me even geen optie meer, nu ze daar toch al zo'n 60 jaar aan het vechten zijn. Al zullen ze daar op 22 december andere zorgen aan hun hoofd hebben als het eens geen raketten zijn die uit de lucht komen vallen. Die Maya's weten wel van aanpakken.

Hoeveel Ford-modellen zullen er nog van de band rollen in Limburg? Hoeveel kerstbomen sterven nog een zinloze dood voor alles opgeslokt wordt in de alles verwoestende wereldbrand?
En hoe zit het eigenlijk met de Getuigen van Jehova? Al vijf keer voorspelden ze de Armageddon, helaas voor hen maar goed voor ons zaten ze er telkens naast. Krijgen ze het nu op een dienblad aangeboden, maar neen, geen woord erover. Je hoort hen eigenlijk nooit, tenzij ze voor je deur staan. Nu goed, misschien is dat maar beter zo.

De hele Maya-heisa werd trouwens voor het eerst geponeerd in 1966 door de antropoloog Michael Coe. Het heeft iets te maken met de tellingen van de lange kalender, de baktun. Enfin, veel te saai voor niet esoterische geesten, het komt er vooral op neer dat ze sinds 1966 al wat meer Maya-teksten hebben bestudeerd en gebleken is dat de eindtelling ten eerste geen eindtelling is, maar het begin van een nieuwe cyclus, en dat deze pas in 2220 zal starten.

We hebben dus nog wat tijd, genoeg voor nog 208 jaargangen van Expeditie Robinson, Astrid in Wonderland en Thuis. Genoeg om alle 21 seizoenen van FC De Kampioenen tien keer uit te zenden, op twee seizoenen na dan.  

Zouden ze er tegen dan al uit zijn daar in het Midden-Oosten? 

maandag 12 november 2012

Virussen

Er zijn weinig organismen die mij zo weten te boeien als virussen. Ze zijn zeer dominant, maar ook weer zeer kwetsbaar want totaal afhankelijk van een levende gastheer. Wanneer een virus het lichaam binnendringt hecht het zich aan een gastheercel. Elk virus heeft een eigen soort gastheercel waaraan het zich kan hechten. Dat is meteen de reden waarom huisdieren niet ziek worden als hun baasjes met de griep zitten, en omgekeerd. Soms komen er mutaties voor die dan meteen redelijk dodelijk zijn, denk aan de vogelgriep. 
Na de samensmelting gaat het snel: het virus injecteert zijn eigen DNA in de andere cel, waarin een hele reeks kopieën van het virus worden gemaakt. Niet veel later sterft de gastheercel en de nieuwe virussen verspreiden zich verder in het lichaam, om datzelfde proces exponentieel te herhalen tot het lichaam van de gastheer er ziek van wordt. 

We worden continu omringd door virussen, en vele krijgen nooit de kans om ons ziek te maken. Witte bloedcellen zijn uitermate efficiënt in het vernietigen van virussen. Als we ziek zijn is er dan ook geen andere remedie dan te wachten tot ons lichaam weer de bovenhand neemt. Het 'uitzieken', zoals dokters dat noemen. Meteen ook een mooie vorm van nederigheid van de moderne wetenschap, want tot op heden kennen we geen geneesmiddel tegen virussen (anti-virale middelen zijn maar in bepaalde gevallen nuttig).

Er bestaat ook een prachtige paradox in de wereld van de virussen. Om te kunnen overleven moet een virus zich verspreiden, maar mag niet te ziekmakend zijn zodat de gastheer bezwijkt voor het virus iemand anders kan besmetten. Om zich te verspreiden maken vele virussen ons ziek: ze infecteren bv. de luchtwegen, waarbij we door te niezen en snotteren het verder de wereld in sturen. Een virus kan niet anders dan 'hoppen'. Maar dit maakt het zo boeiend. Verkoudheid is het meest verkomende ziektebeeld, maar het is ook bijzonder onschadelijk (we hebben er een goede afweer tegen ontwikkeld). Virussen die zeer ziekmakend zijn zoals ebola bevinden zich op de grens van wat haalbaar is om als virus te overleven. Het is zo dodelijk dat het weinig kans krijgt om zich te verspreiden (men bloedt dood binnen de drie dagen). Meteen de reden waarom het niet wereldwijd verspreid is. 

HIV is dan weer helemaal anders, het is naar virusnormen absoluut weinig besmettelijk (niet via aanraking of de lucht) en het is ook zeer traag werkend. Maar het is bijzonder krachtig en eens je het hebt geraak je er nog altijd niet vanaf. 

Virussen speelden ook dé centrale rol in het uitroeien van de inheemse bevolking in Amerika,  want de resistentie tegen virussen verschilt sterk per continent. De vele Afro-Amerikanen zouden er nu niet leven, want ze zijn er alleen naar toegebracht als vervangende werkkrachten (slaven) nadat de 'indianen' massaal bezweken aan de virussen die Europeanen meebrachten. Zonder virussen dus waarschijnlijk geen Martin Luther King, Bob Marley of Obama. Respect.

zondag 4 november 2012

Belgische kust


Foto: Joris Winderickx

Waarom we 'ontdooien' moeten afschaffen

Ontdooien is een vreemd woord. In het Nederlands is er de tweedeling met 'ont' en 'be', zoals in 'ontdekken' en 'bedekken'. Ok, de betekenis ligt enigszins anders, maar het volgt wel het tweepolige systeem. Ontplooien, ontrafelen, ontsieren. Allemaal logisch. En besproeien, beleren, bepotelen. Hier heb je altijd dat 'be'-extraatje, dat meer dan gewoon een stationaire toestand omschrijft.
Maar dan hoor je 'schat, wil jij het vlees reeds in de microgolf ontdooien?'. Dooien is het overgaan van een bevroren toestand naar een niet bevroren toestand. Smelten, om het anders te zeggen. 'Ont' bepaalt altijd de negatie van de actie, dus als je iets ontdooit, zorg je er eigenlijk voor dat het níet ontvriest. Dat laatste woord bestaat niet, maar het klopt taalkundig wel. Frank Deboosere horen we wel eens zeggen dat het zal dooien. Maar als we die 'be'-actie bedoelen, zoals in bovenstaand huis-tuin-keuken-voorbeeld, gebruiken we echter 'ont', wat elke logica tart.
 Je zal maar Nederlands moeten leren, en verwachten dat je 'schat, wil jij het vlees reeds in de microgolf bedooien?' te horen zal krijgen. Niet dus. 

Ontrafelen heeft trouwens geen tegenpool, bedenk ik plots. Ontplooien staat ook niet tegenover beplooien. En voor ontsieren heb je enkel versieren, al is het qua betekenis ook weer niet als tegengestelde bedoeld. Taal, een systeem? Hm...

maandag 22 oktober 2012

Lezend


Foto: Joris Winderickx

vrijdag 12 oktober 2012

Atomen en zo

Al vele jaren, en ondanks mijn opvoeding, heb ik het geloof laten vallen. Het laat natuurlijk de vraag open, wat dan wel? Als atheïst beland je dan snel in een 'nietsisme'. Niet dat dit me stoorde, maar onverwacht en zonder op zoek te gaan naar wat mensen graag 'zingeving' noemen, kreeg ik een duidelijk kader door het boek 'De Zwenking' van Stephen Greenblatt te lezen. Blijkt dat ik een epicurist ben. Epicurus was een Griekse filosoof die leefde rond 300 v. Chr. Zijn ideeën werden verfijnd en zeer poëtisch neergeschreven door Lucretius, de Romeinse dichter, in het werk De Rerum Natura. Enkele basisideeën:

De basis van alles zijn atomen. Ze zijn eeuwig, gelijk en vormen de bouwstenen van alles in het heelal. Dat maakt dat mensen niet uniek zijn en geen grond hebben om zich hoger of specialer te wanen dan elk ander wezen dat leeft, of de aarde, de lucht of het water. We zijn geen bevoorrecht gevolg van een schepping, maar een toevallige voorbijganger in de loop der dingen. Alles in het heelal is voortdurend in beweging, en de botsing van de atomen zorgt voor verandering. De natuur experimenteert voortdurend. Hier vind je dus al de basis van de evolutietheorie.

Als de mens sterft, vallen de atomen uiteen om weer in het geheel (heelal) te verdwijnen. Er is bijgevolg ook geen leven na de dood, en niet zoiets als de onsterfelijke ziel. Alles is sterfelijk en voorbijgaand, behalve de atomen.

Het is de beweging van de atomen die de basis vormt van de vrije wil. Er is geen vooropgezet plan, dus is er vrijheid.
Alles is materie, dus bestaan er geen geesten, duivels of engelen. Zulke wezens zijn imaginair.
Er zijn dus ook geen goden die ons leven aansturen of de loop der dingen kunnen beïnvloeden. Bidden, smeken of potsierlijk vertoon om de gunst der goden te bekomen is dan ook zinloos. Alle godsdiensten zijn dus bijgeloof, gebaseerd op diepgewortelde verlangens en angsten.

De kracht die alle levende wezens aanstuurt is per definitie erotisch. We verzorgen ons lichaam, maken ons mooier met welgekozen kledij, bestrijden lichaamsgeuren en gaan uit eten, al dit om 'de vrouwtjes' te verleiden. Fundamenteel komt het voort uit de erotiek.

Het hoogste doel in het leven is bestrijden van pijn en verhogen van genot. Het gaat hier niet om vergaren van rijkdom of wellust. Dit onophoudelijk verlangen leidt enkel tot zelfbedrog en onderwerping aan het materiële, wat weer leidt tot meer pijn en kwelling. Echt genot zit in de matiging. Zorgen voor een degelijk goed leven, zonder uitspattingen.
Deze visie staat haaks op religie, die in pijn en afzien de weg ziet naar het goddelijke. Denk aan vasten, zelfkastijding maar vooral opgelegde regels die volledig in strijd zijn met de natuur der dingen (bv. seksuele onthouding in het celibaat). Religies leggen de gelovigen een batterij aan regels op die per definitie niet na te leven zijn, en dus leiden tot een leven als zondaar. De enige weg om dit goed te maken is nog meer onderwerping aan de regels en boetedoening. Eeuwenlang gold bv. in het christendom zelfkastijding hierin als beste weg, en werden meerdere zelfkastijders aanbeden en tot heiligen gekroond. Het lichaam als berger van al het onzuivere, de geest als reine tempel voor het goddelijke. Deze tweedeling kent het epicurisme niet. Religie gaat uit van het negatieve, de mens als eeuwige zondaar. Religies zijn dus per definitie wreed en staan genot in de weg.

Wie de natuur der dingen begrijpt, voelt diepe verwondering. Het besef dat alles enkel uit atomen bestaat en immense leegte, is geen reden tot wanhoop. Het versterkt net de weg van de rede, en relativeert triviale zaken zoals kortschalige emotionaliteit of het plezier van materiële rijkdom.

Deze verwondering wordt door Stephen Greenblatt als volgt omschreven:

"Als je opkijkt naar de nachtelijke hemel en met een onbestemd gevoel van ontroering de oneindige sterrenpracht bewondert, staar je niet naar het handwerk van de goden of in een kristallen sfeer los van onze vergankelijke wereld. Je ziet de materiële wereld waar je zelf deel van bent, uit de elementen waarvan je zelf bent opgebouwd. Er is geen vooropgezet plan, geen goddelijke architect, geen intelligent ontwerp. [...] Niets is voor eeuwig - van onze eigen soort tot de planeet waarop we leven en de zon die onze dagen verlicht. Alleen de atomen zijn onsterfelijk."

Uit: Stephen Greenblatt. De Zwenking, hoe de wereld modern werd. De Bezige Bij, Amsterdam, 2012.

zondag 7 oktober 2012

Zonder titel

Foto: Joris Winderickx

Een kerktoren, de zon die ondergaat, de warme avondgloed. Bijzonder klassiek, maar toch, niet slecht als zicht uit het zolderraam.



zaterdag 6 oktober 2012

Taalschat

Woorden waar ik van houd:

Weemoed. Alsof het over het lef gaat om smart en pijn te voelen. Iets als 'afzien, niet voor watjes'.

Intriest. De overtreffende trap van triest, alsof het nog niet genoeg is. Je zegt het trouwens ook alleen over situaties, niet over mensen. Niet 'hij is intriest', wel, 'die verwaarlozing is intriest'. 'Hij is intriest', dan bedoelen we de alcoholverslaving, of het pathetisch liegen. Niet de gevoelsbeleving van de persoon in kwestie.
Je zegt ook niet inblij, of inkwaad. Enkel het verdriet krijgt een extra klasse toegewezen, om het menselijk leed dat helaas vaak overweldigend is, taalkundig te kunnen duiden. Het zegt veel over de verwachtingen die we in het leven kunnen stellen qua nog te komen gemoedstoestanden.


Manspersoon. Omdat het zo geslachtsgebonden is. Je hoort nooit 'vrouwpersoon', met een tussen-s zou het zelfs nog idioter klinken. Vaak komt het in de combinatie met het adjectief 'kloek', een woord op de lijst van bedreigde woorden zoals 'schier', dat enkel nog met 'eiland' wordt gebruikt. Grappig is daarbij dat Schiermonnikoog een echt eiland is. Maar we dwalen af.

Voyeurisme

Er zijn dingen die blijven, omdat ze een goed gevoel geven. Ik heb het dan niet over lichamelijk plezier zoals de warmte van de zon op een bevroren morgen, maar over beelden. Foto's, die tegenwoordig door iedereen massaal worden gemaakt, terloops, alsof het niks is. 

Wat gebeurt er met die foto's denk ik dan, als ik op straat iemand met die typerende achteloosheid de arm half zie strekken om snel af te drukken, al dan niet de camera naar zichzelf gekeerd in een soort misplaatst egocentrisme (zijn we zo boeiend dan?). Hij/zij maakt er een digitaal bewerkt retro-beeld van en zwiert het op facebook zodat de vrienden het kunnen liken.  

Er is daar niks mis mee, maar of dat beelden zijn die blijven hangen? Ik moet bekennen dat zo'n retro-look veel foto's toch enig karakter geeft, als de techniciteit ervan te wensen over laat (kadreren! doe het!). Maar het is ook treurig en typerend voor deze tijd. Verwacht hier geen sociologische analyse, maar die hang naar vroegere tijden, hoe leuk ook, herbergt toch ook een tristesse waar niemand echt de vinger op kan leggen.

Soit, geef mij dus maar foto's die net iets verder gaan. Eén van mijn favorieten is Christophe Kutner, een Franse-in-New-York-residerende fotograaf. Veel werk vind ik niet ok, maar soms zitten er parels tussen, zoals deze. Je vraagt je automatisch af wat er hoger te zien is. Voyeurisme als esthetiek.


Foto: Christophe Kutner

vrijdag 5 oktober 2012

Herfst

Het zal vast een kleine groep zijn, waar ik mezelf ook toe reken, die niet treurt om de wissel van de seizoenen. Ik beken dat oktober één van mijn lievelingsmaanden is. Met de regen en de grijze lucht wordt het weer wat stiller in de straten. En zonder zomerhitte nemen mijn okselvijvers in omvang af. Toch ook een niet te onderschatten voordeel. 

Herfst betekent trouwens oorspronkelijk 'oogsttijd', denk maar aan het Engelse harvest.

Hieronder enkele beelden uit een ultieme herfstfilm, ingetogen als het seizoen zelf. Wuthering Heights, vorig jaar in de zalen, op muziek van Mumford & Sons (in dit filmpje slechts een fragment). 


Lily


Foto: Joris Winderickx

dinsdag 28 augustus 2012

Drie tinten bruin (het strand)




Foto's: Joris Winderickx