zaterdag 18 juli 2015

Zonder titel


Foto: Joris Winderickx

Zonder titel


Foto: Joris Winderickx

Vol


Foto: Joris Winderickx

Begin


Foto: Joris Winderickx

vrijdag 20 maart 2015

Zonsverduistering 20 maart 2015

Met de bewolkte hemel die af en toe wat openbrak kwamen er deze foto's van...




(Foto's: Joris Winderickx)

maandag 23 februari 2015

Sport verheft het volk...

De affiche van de E3-prijs Harelbeke is bekend gemaakt:

E3 Harelbeke pronkt weer met prikkelende en ondeugende affiche

Een knipoog naar Peter Sagan die bij de vorige editie op het podium in de billen kneep van één van de bloemenmeisjes. 

Dat was al te schandalig voor woorden. Nog erger: de reacties van (vooral mannen) dat dit toch allemaal moet kunnen, "want allez, we mogen toch al eens lachen zeker". Het zijn dat soort 'maar allez'-houdingen die seksisme (want dit is het), maar net zo goed racisme, pesten en andere maatschappelijke fenomenen in stand houden (zoals ook "het milieu, ach, ik mag toch nog wel met mijn dikken auto rijden zeker, allez, als een bedrijfswagen ook al niet meer mag" of "vegetarisch eten? Ik wil elke dag mijn biefstukske ze" maar goed, daar gaat het hier niet over).

Maar dus, een jaar later, wat doet de organisatie, ze zetten het gewoon op hun affiche. Mocht daar nu nog enige kritische bedenking aan gekoppeld worden, ok, maar neen, gewoon een kont op de affiche om publiciteit te verwerven, en nog eens goed lachen met die Peter, he he. 

Het artikel staat als tweede artikel op HLN.be. Werkelijk wereldnieuws. Nog bedroevender: de toon van het artikel. Kop: "E3-prijs pronkt weer met prikkelende en ondeugende affiche". Geen kritische bedenking dus bij het voorval. Tevens "een mooi campagnebeeld". En, als triest dieptepunt: "maar één vraag brandt ongetwijfeld op ieders lippen. Van welke vrouwelijke schone is deze bips?". Daar houdt het op. Geen kritiek, geen bedenkingen, neen, gewoon meegaan in het 'ik ben een vent, ik heb kloten aan mijn lijf dus wil ik vlees zien'-gedachtegoed dat ons volk zo weet te verheffen.

Zucht. 

(het artikel is geschreven door Dimitri Eeckhaut, sportredacteur bij HLN.)


donderdag 12 februari 2015

Digitaal detoxen

Ik voel het al even aankomen, het wordt de trend van 2015: digitaal detoxen. 

Na enkele jaren waarin iedereen een smartphone aanschafte en dus overal en altijd 'generatie HD' kon spelen ('head down') wordt het plots 'te veel'. Dan lees je dat mensen hun FB-account deactiveren want dat ze zelf aan tafel naar hun scherm zaten te staren (lees deze column anders ook eens). Op café, onder vrienden, gebeurt het ook en ik vind het ergerlijk. Je spreekt af met mensen om bij te praten en toch kunnen sommigen het niet laten om te checken wat anderen aan het doen zijn. FOMO, heet dat dan. Ik noem het onbeleefd. 

Er worden zelfs reisprogramma's voor aangeboden, bij aankomst in het hotel geef je smartphone en tablet af in bewaring. Want stel je voor, je ziet iets moois, je moet dit toch onmiddellijk op het web zwieren zodat binnen het uur al je vrienden het hebben kunnen liken. Maar neen, we worden er ongelukkig van dus ontstaan er (extra dure, natuurlijk) reisprogramma's voor. Zijn mijn medemensen dan zo zwak dat ze aan zoiets stoms verslaafd raken? Ik had meer hoop voor de mensheid.

Ben ik zo vreemd dat ik dit triest vind? Dat ik die foto van de mooie zonsondergang neem (met een gewone camera, duizend keer mooier) maar bewaar voor later, als ik thuis ben? Dat ik vooral wil kíjken naar de zonsondergang, op dat moment, nu, hier.

Net zoals op café, ik wil dan roepen tegen mijn vrienden, hier ben ik, hier nu, wij, samen! 

Soit, ik zal het nooit echt snappen. Ik heb een smartphone maar gebruik die bijna nooit voor andere zaken dan bellen en berichten sturen. Een gedeelde agenda, handig. Sociale media? Ik besteed mijn tijd liever aan andere dingen. Nog snel even checken voor het slapen gaan (wit scherm, wordt afgeraden om in slaap te kunnen vallen), geen last van. Boeken, heerlijk. Geen platte batterij, slechte ontvangst of wat dan ook. Stress? Waar?

Ik ben dus gewoon altijd al hip geweest. Ik ben gewoon de oergoeroe van het detoxen! Ha!

maandag 26 januari 2015

Dingen die ik niet begrijp - Deel II

Elk jaar opnieuw hoor ik mensen vertellen over hun goede voornemens. Ik begrijp dat niet.

Goede voornemens dragen in zich reeds de kiem tot het mislukken ervan, net omdat ze geformuleerd worden als goed voornemen (in feite ontzeggen we onszelf vooral dingen). Mensen willen gezonder leven, meer sporten, stoppen met roken,  minder pinten zuipen of ander onheil bannen. Mooi, zo’n streven, maar hoe hard we ook proberen, het mislukt, keer op keer. U gaat drie keer joggen en houdt er dan mee op. Het is geen beslissing, ‘ik stop er mee’, neen, plots merkt u dat u al drie weken niet bent gaan lopen, telkens met een goede reden.

De oplossing? Stop met het maken van goede voornemens, zeker met Nieuwjaar. Doe gewoon iets, zoals, vanaf nu eten we driemaal per week geen vlees (bij mij werkt het wonderwel). Dat is geen goed voornemen, ik doe het gewoon. En doe wat haalbaar is. Als u nooit sport gaat u niet plots driemaal per week gaan fitnessen of joggen. Niemand houdt dat vol. U moet enkel sporten als u dat graag doet. Ja maar, hoor ik u denken, hoe geraak ik dan van die kilo’s af? Eet bijvoorbeeld wat minder. Koop geen snoep of chips meer. Wat u niet in huis hebt kunt u niet eten.

Denkt u nu, ‘ja maar ik kan er niet aan weerstaan en leg die zak chips toch altijd in mijn winkelkarretje..’, dan bent u een sukkel zonder ruggengraat. Nog één tip om ook dat aan te kunnen: koop online, je ziet het te zout, vettig of zoet gedoe niet liggen blinken in de rekken (want zowel de verlichting in de winkel als de vormgeving van de verpakking zijn er op gericht, neen, op getest, dat u het wel zou kopen, zo’n sukkel zonder ruggengraat bent u dus misschien toch niet, er zijn hoge machten in het spel). Ga dan gewoon netjes de gezond gevulde plooibakjes afhalen en u hoeft niet langer te piekeren over het falen van uw voornemens. U hoeft er gewoon geen meer te maken.

En ga niet mee in light-producten, weight watchers en ander lelijks dat je alleen een nog groter schuldgevoel aanpraat. Onze taal alleen al: ‘zoete zonde’, ‘ik mag eens zondigen’, ‘ik weet dat het niet mag maar ja’,… Eten is gewoon lekker, geniet ervan. Maar heb de guts om iets niet te eten als je verdikt. Haal het dus niet in huis.

Ik ben geen geluksgoeroe en ik wil dit ook niet zijn, maar ik denk dat het kan helpen de afstand tussen waar je nu bent (chips vreten in de zetel) en waar je wilt zijn (een sexy sixpack – als dat als sexy zou zijn)  niet te groot te maken. Anders loop je toch maar te piekeren over wat nu weer eens niet gelukt is.
(bekijk misschien elke week een schilderij van Rubens, om schoonheidsidealen te relativeren…)
Goede voornemens uiten mijn inziens vooral ons falen om te genieten. Het is iets wat we verloren zijn, in ons streven allemaal zo hard ons best te doen. Het lijkt zo te moeten, zeggen dat je plannen hebt om... (vrij in te vullen, de meeste ervan zult u nooit waarmaken). 

Gewoon doen. Gewoon, een zetel, mooie muziek en een glas water (nul calorieën!). Heerlijk, dat neem ik mij voor, en niet alleen zo net na nieuwjaar.

zondag 25 januari 2015

Dingen die ik niet begrijp - deel I

Fitnessen, en daarmee de hele rimram van fitnesscentra met extra voordelige maandabonnementen, ik kan er niet bij. Het moet één van de grootste voorbeelden zijn van het wegdrijven van de menselijke soort. Hier eten we ons te dik en doen er alles aan (een hele industrie is er op gestoeld!) om het vet weer kwijt te geraken. Elders leven zo'n 800 miljoen mensen op de rand van de hongerdood... 
Mensen vreten zich dik, voelen zich daar schuldig over en gaan dan geld betalen om te doen alsof ze lopen, fietsen, springen,... (en wat daar nog allemaal gebeurt, ik heb er geen flauw idee van). 

Het begint met onze voeding, eet gewoon wat minder. Wie afvalt moet meer eten, wie bijkomt moet minder eten. Na de feestdagen hoor je traditioneel weer de gesprekken over de paar kilo's meer die eraf moeten - goede voornemens die uitgesproken worden en dan al het falen ervan in zich dragen (maar goed, hierover later meer). Hang eens twee maanden niet zo vadsig in de zetel met chipskruimels op uw schoot en ze verdwijnen vanzelf, die kilo's. U hoeft er niet voor te gaan zweten op een loopband die de illusie opwekt dat u erop vooruitgaat.

Uiteraard is sporten gezond, en vooral, als u er plezier aan beleeft, doe zo voort. Maar mij lijkt het logischer dat u dan in een bos gaat lopen, een potje gaat voetballen of desnoods in de huiskamer wat sit ups oefent. Soit, ik zal het nooit begrijpen, geld betalen om te mogen bewegen (ik ken rokers die geld uitgeven aan de fitness, wtf? Voor de gezondheid, vermoed ik?). 

Mij lijkt het een zoveelste uiting van de ziekelijke focus op het menselijke lichaam, de illusie van de eeuwige jeugd en een niet na te streven schoonheidsideaal. 

Argumenten van gebruikers die mij alvast niet overtuigen:

- ja maar als het regent kan ik niet gaan lopen, binnen zit je altijd droog (je wordt toch nat, van het zweet).
- buiten loop ik toch maar in de uitlaatgassen (laten we dan vooral allen zorgen voor schone lucht buiten).
- ik kan mijn hoofd dan eens goed leegmaken (zoek dan een levensstijl die je hoofd niet zo vol maakt).


Kom dan minstens af met een goede reden, zoals: ik ben dan omringd met prachtig op en neer gaande billen en borsten, écht om op te kicken.

Niet dat ik er op kick, maar goed, voor wie het wel doet, ga vooral fitnessen. 

Nog een chipke, iemand?

(een idee: als alle mensen het bedrag van hun fitnessabonnement aan een goed doel zouden geven, zoals het voorkomen van kindersterfte door ondervoeding, zou dat pas geen mooi voornemen zijn voor het nieuwe jaar?)

maandag 10 november 2014

Regenfront, Oostende



Foto: Joris Winderickx

Eos rhododaktylos


Foto: Joris Winderickx

zondag 24 november 2013

Oh Land - Perfection

Welk een Deense schoonheid. En dan bedoel ik niet enkel de zangeres. Een ongelukkige val maakte aan Nanna Øland Fabricius' danscarrière een onvoorzien einde, maar dat ze besloot dan maar muziek te maken vind ik helemaal niet erg.

woensdag 30 oktober 2013

Bastille - Bad Blood

Wat een retestrak nummer...

dinsdag 20 augustus 2013

Feed the trolls

Op YouTube komt het al te vaak voor dat er eindeloze discussies ontstaan over muziek met het bijhorende belachelijke heen-en-weer gescheld.

Iemand vatte dit mooi samen (en heeft zelf een ietwat vreemde naam... :-) ):


Ah...The internet.
The only place where people doesn't know each other and yet can argue about anything.
Don't feed the trolls and just enjoy the music, will ya?

zaterdag 10 augustus 2013

Er hangt elektriciteit in de lucht


Foto: Joris Winderickx

dinsdag 16 juli 2013

Hoger


Foto: Joris Winderickx

donderdag 16 mei 2013

Dinan, Bretagne


Foto: Joris Winderickx

Ah de lente...


Foto: Joris Winderickx

Lana Del Rey - Young & Beautiful (soundtrack 'The Great Gatsby')




Miljaar ik vind dit een goed nummer.

maandag 6 mei 2013

Stem van het volk

Na 16 afleveringen kent de immer spannende strijd van het betere lied zijn ontknoping. Het volk heeft gekozen, na bijna tien jaar wint er nog eens een vrouw. Nu ja, zeg maar meisje want ze blijkt nog maar 18 jaar te zijn, die Paulien, al straalt ze iets ouders en zelfzekerders uit. Of zijn het de blonde krullen, gedrapeerd op dat hoofd, balancerend tussen stijlvol en lachwekkend?
Televisiemakers lijken meer en meer te beseffen dat de tijd van flagrante uitlach-TV voorbij is. Iets in mij vindt het zelfs ok dat er zo'n talentenjachten bestaan, al was het maar om de flikkering van hoop en geloof in eigen kunnen te zien bij anders tot anonimiteit gedoemde jongens en meisjes. Hoop die - het blijft een wedstrijd - voor alle kandidaten, op eerder vernoemde dame na, de grond in wordt geboord. Al zijn er die zich sterk houden en hopen dat ze net voldoende zijn opgevallen om ergens een plaatje op de markt te kunnen brengen. Natalia won haar wedstrijd immers ook niet.
Laat net dat dé zwakte van die hele rimram zijn. Ik kan maar hopen dat Peter Evrard gelukkig is. En die vele anderen die hem gevolgd zijn, na kortstondige roem vergeten door een volk immer op zoek naar nieuw vertier, gretig aangeboden door op commercie drijvende mediakanalen. 
Ik kan maar hopen dat tussen het Pocahontasplastiek eens een echte artiest kan gevonden worden, al lijken die toch eerder de moeizame maar misschien eervollere weg van obscure achterzaaltjes te kiezen naar hun momenten van succes. 
Nu al gloort er vast in menig hart de roep van de roem voor de volgende editie. Benieuwd of we ons tegen dan de naam van die met de blonde krulletjes nog zullen herinneren. We duimen.

donderdag 21 februari 2013

Streetviewgrapjes

De dingen zijn niet altijd wat ze lijken... Twee keer twee beelden van Streetview, beide zijn een overgang op elkaar, maar als je op de details let merk je dat de foto's toch niet echt op hetzelfde moment gemaakt kunnen zijn. Je vraagt je ook af wat het nut ervan is om zomaar midden in een straat een andere fotoreeks van een ander moment er aan te plakken.





Ik heb - voor alle duidelijkheid - de beelden per toeval ontdekt. Ik heb echt wel andere hobby's.

maandag 18 februari 2013

Wuthering Heights

De volledige versie van het nummer 'The enemy' van Mumford & Sons, gemaakt voor de film Wuthering Heights (2011). Beslist één van mijn favoriete films - niet perse voor het verhaal alswel voor de prachtige duistere beelden (heel veel close ups en alles gedraaid met een handcamera wat zorgt voor een rusteloosheid die het verhaal perfect ondersteunt). Engelse modder op zijn best, vol menselijke emoties. 

De beelden hier zijn door de maker van de youtube-video licht bewerkt (hoger contrast) maar geven nog altijd de sfeer perfect weer.

zaterdag 16 februari 2013

Jezelf zijn

Onze maatschappij staat de laatste decennia meer en meer in het teken van het ontwikkelen van het individu. Jezelf ontplooien is de essentie geworden van het onderwijs (dit houdt in dat wat je bereikt in het leven je eigen verantwoordelijkheid is. Daar staat tegenover dat falen dus je eigen schuld is, maar daar gaat het hier niet over*). 

Een probleem dat ik zie in dit verhaal is dat dit ontplooien van het individu een grote illusie blijkt. We proberen allen zo hard om onszelf te zijn - grappig, gevat, op de hoogte, en dit best nog in maximaal 140 tekens - maar doen dit allemaal op dezelfde manier. We gebruiken allemaal sociale media en smartphones (ik ook), voorzien van allemaal dezelfde apps (retro-foto's!). Muziek en kledingsstijl vormen aansluitend een goede manier om jezelf te definiëren als individu ('dit is míjn smaak'). De illusie zit hem in het individuele. We vinden immers leuk en hip wat we door anderen, en vooral in de media, als leuk en hip voorgeschoteld krijgen. Waar we uiteindelijk in belanden is één grote eenheidsworst van zogezegde unieke individuen.

Let op, dit is géén pleidooi over 'vroeger was het beter'. Verre van - uiteraard hebben we vandaag meer keuzemogelijkheden. Maar de eenheidsworst van vroeger (TV kijken was naar de BRT, als de wind goed zat was er ook nog 'Holland', alle jongens droegen een korte broek voor hun Plechtige Communie) is gewoon vervangen door ándere eenheidsworst. Dat is niet meer dan normaal. Hoezeer we ook trachten onszelf te zijn, we zijn primaten die voortdurend kijken naar de anderen rond ons en hen nadoen. Na-apen, nietwaar.

Ik vind dat ook helemaal niet erg, het is volgens mij onvermijdelijk - en zelfs noodzakelijk. Niks is zo erg voor onze (sociale) ontwikkeling als de conservatieve inslag dat we alleen individuen zijn in een economische context ('There is nog such thing as society,' aldus Margaret Tatcher). Dit neoliberale denken (jezelf als merk) bezwaart onszelf enkel met de illusie dat we allen uniek zijn en om succes te bereiken onszelf ten volle moeten ontwikkelen. Het creërt een concurrentiemodel dat 'de gemeenschap' ondermijnt (want de ander zou zichzelf wel eens meer kunnen ontwikkelen dan jijzelf).

Maar we zijn sociale wezens, kuddedieren zo je wil. De vraag is of we in ons snakken naar dat uniek zijn in de immense zee van gelijkheid meer onszelf worden (of we er gelukkiger van worden is ook een discussie waard).

Dit is geen pleidooi tegen sociale media of al wat hip is. Ik ben geen norse conservatief die 'de jeugd mores wil leren'. Het gaat er voor mij om de dingen op zijn minst juist te benoemen. 'Jezelf zijn' is in de Ikea-eeuw nu eenmaal een relatief gegeven. We zijn niet zozeer onszelf, maar we gedragen ons volgens heersende normen en gewoontes, daartoe aangemoedigd door voortdurende reclame (allemaal een smartphone, want u bent het waard!). Niet alleen bij apen wordt 'anders doen' immers scheef bekeken. De contradictie zit hem in het feit dat we allemaal zo hard ons best doen om dat net te verdoezelen.

* Dit beschrijft professor Paul Verhaeghe in zijn boek 'Identiteit'. Mijn ideeën in deze tekst had ik al langer, maar kon ik pas in een bredere maatschappelijke context plaatsen dankzij zijn werk.

donderdag 14 februari 2013

Gentse Marginalen

Het Gentse stadsbestuur weert het woord 'allochtoon'. Een goede zaak, al wijzen de voorstellen om voortaan over 'Gentse Turken' e.d. te spreken ook op een 'wij-zij' verhaal.

Van mij mogen ze nog een term toevoegen: Gentse Marginalen. Kenmerken: zetten hun afval voor de deur van de buren. Maken 's avonds veel lawaai en als je erover gaat klagen doen ze de deur niet eens open maar communiceren zat en stoned door het klepje van de brievenbus.  Maken de volgende ochtend vanuit hun raam obscene gebaren naar hun buurvrouw.

Iemand die nog twijfelt waarom we níet meer in Gent willen wonen?

zondag 10 februari 2013

De dingen

Minder naar het nieuws kijken confronteert me minder met de N-VA en dat doet deugd. Naar Terzake kijken is dezer dagen hoe dan ook een hel, elke gast wordt hoe dan ook voortdurend onderbroken. En dat decor. 
Maar soit, de N-VA dus. Waarom gaat alles altijd over die partij? Waarom eindigt elke discussie over en met hen altijd in een stellingenoorlog? Nu goed, het is niet aan ons om hun graf te graven, dat ze dat zelf maar doen. Alles komt en gaat, zoals Yves Leterme. Misschien was de rel met de locketjeannette wel de eerste spadesteek. We zullen zien. 

Soms zijn de dingen wat ze zijn, en dat is niet altijd slecht, dixit grootmoeder Vangenechten uit de bekende serie. Een zin die ik tegenwoordig vaak in gedachten herhaal. 

donderdag 27 december 2012

The Good Life


Foto: Joris Winderickx

woensdag 26 december 2012

En nu?

Hoe moeten ze zich nu voelen, de believers? De wereld is niet vergaan, geen apocalyptische stormen hebben de menselijke decadentie weggevaagd, geen nieuwe energetische dimensie heeft ons naar een hoger niveau getild. De berg in het Franse dorpje Bugarach zou opensplijten. Niet dus. 

Er zijn mensen die écht geloofden dat er van alles stond te gebeuren. Wat, daarover liepen de meningen uiteen, maar er moest toch wel iets veranderen. Deze onheilspellende tijden van economische recessie en sociale onrust - om van het klimaat nog maar te zwijgen - konden toch niet anders dan een voorbode van veel erger zijn? Niet dus.

Hoe gaat dat dan in de hoofden van de zwevende geesten? Voelen ze zich bedrogen door de vele niet-wetenschappelijke beweringen op obscure websites? Een standaard gegeven bij veel aanhangers van dergelijke theorieën blijkt een groot wantrouwen tegenover gevestigde politieke en wetenschappelijke instellingen. De NASA die beweerde dat er niks aan de hand was kon niet anders dan deel uitmaken van een wereldwijde samenzwering. Niet dus.

Keren ze hun aversie dan de rug toe en omarmen ze voortaan onderbouwde wetenschappelijke stellingen? Ik vrees er voor. Maar hoe gaan ze dan verder? Van een zwart gat gesproken. Volgens mij kunnen ze nu niet anders dan verder op zoek te gaan naar mogelijke dreigingen. De apocalyps als zingeving. Wie weet, kometen en asteroïden die de aarde naderen - maar helaas, deze week werd de voorspelde botsing in 2040 ook stevig onderuitgehaald als zeer onwaarschijnlijk. Niet dus.

En de Maya's? Met hen begon het immers allemaal. Een grote misvatting is dat het niet zij waren die het einde voorspelden, dan toch niet het einde van de wereld. Op 21 december vierden zij gewoon het begin van een nieuwe tijdrekening, dansend op hun eeuwenoude tempels getooid in veren en ander moois. Het zal hen worst wezen wat de neo-hippies al dan niet geloven. Repent, the end is near. Niet dus.

donderdag 13 december 2012

Maat 28

De folder van klerenwinkel Bel&Bo net half doorgenomen alvorens die tot oud papier te herleiden. De slagzin 'jongens zijn cool, meisjes zijn schattig' stond boven een foto van vernoemde subjecten. Niet bepaald modern voor de 'beste winkelketen van België 2012', maar goed, in wezen beoogt elk speelgoedboekje dezelfde gender-indeling. 
Wat vooral opviel: de jongen op de foto (doelgroep voor communiekledij - in december? De wereld moet eerst nog vergaan!) stond er uiteraard cool bij, neus de lucht in, zonnebril present. The dude rules.
Het meisje, nog onwetend over smegma en andere puberale ongemakken, ging gekleed in een retro-kleedje, stijlvol oranje, met bijhorend pumps en mini-handtasje - het laatste duidelijk een leeg en nutteloos accessoire. Haar blik, in tegenstelling tot de dude aan haar zijde, licht neerwaarts neigend, schattig, zoals de slogan schreeuwde. Onderdanig. 
De ironie van de serie Mad Men is duidelijk aan velen voorbij gegaan en retro wordt tot ideaal vergeven. De perverse rollenpatronen neemt men er blijkbaar graag bij. 
Al langer stoor ik me aan de trend om kinderen - excuus, de kids - te verheffen tot mini-volwassen. Dezelfde kleren, alleen in miniversie. Pumps en laarzen maat 28. Scholen merken de trend ook, met ouderlijke klachten over dure kleren die beschadigd raken - aargh het kind heeft gespeeld! 

Het was een mooi kleedje, dat wel, en het plaatje klopte. Maar ik wil dat zien bij meisjes die tien jaar ouder zijn, geschoold en ontmaagd en stilaan op de hoogte van waar het leven zoal op neerkomt. Een schoon kleedsken heeft immers rondingen nodig. Dan is retro op zijn best. Geen van die vrouwen die zich tot sloor laat verheffen. Maar bespaar dat de kinderen. 

vrijdag 23 november 2012

Balkons

Ach boezems. En vooral dat vrouwen zelf onderling voortdurend concurreren (kleren, sjakossen, make-up, borsten, de poep,...). Mannen liggen er niet wakker van, een gat is een gat en een piet...

Als deze foto echt is betreft het een geniaal beeld. Laten we er even niet aan denken dat het vast in scène is gezet.

(Uit een advertentie van De Standaard en NTGent over jaloezie als emotie)


zondag 18 november 2012

De Maya's

Het gaat dezer dagen zoveel over Astrid Bryan en Bart De Wever dat we vergeten dat 21 december 2012 nadert, de dag waarop believers ervan uitgaan dat hier het licht uit gaat. Niet de groenen maar de Maya's zijn er dit keer verantwoordelijk voorAl kan het ook 23 december zijn, daar durven de zwevende geesten al eens over bekvechten. 
Stel je voor dat het waar zou zijn. Wat zouden we dan nog in een maand kunnen doen? Het Israëlisch-Palestijns conflict oplossen lijkt me even geen optie meer, nu ze daar toch al zo'n 60 jaar aan het vechten zijn. Al zullen ze daar op 22 december andere zorgen aan hun hoofd hebben als het eens geen raketten zijn die uit de lucht komen vallen. Die Maya's weten wel van aanpakken.

Hoeveel Ford-modellen zullen er nog van de band rollen in Limburg? Hoeveel kerstbomen sterven nog een zinloze dood voor alles opgeslokt wordt in de alles verwoestende wereldbrand?
En hoe zit het eigenlijk met de Getuigen van Jehova? Al vijf keer voorspelden ze de Armageddon, helaas voor hen maar goed voor ons zaten ze er telkens naast. Krijgen ze het nu op een dienblad aangeboden, maar neen, geen woord erover. Je hoort hen eigenlijk nooit, tenzij ze voor je deur staan. Nu goed, misschien is dat maar beter zo.

De hele Maya-heisa werd trouwens voor het eerst geponeerd in 1966 door de antropoloog Michael Coe. Het heeft iets te maken met de tellingen van de lange kalender, de baktun. Enfin, veel te saai voor niet esoterische geesten, het komt er vooral op neer dat ze sinds 1966 al wat meer Maya-teksten hebben bestudeerd en gebleken is dat de eindtelling ten eerste geen eindtelling is, maar het begin van een nieuwe cyclus, en dat deze pas in 2220 zal starten.

We hebben dus nog wat tijd, genoeg voor nog 208 jaargangen van Expeditie Robinson, Astrid in Wonderland en Thuis. Genoeg om alle 21 seizoenen van FC De Kampioenen tien keer uit te zenden, op twee seizoenen na dan.  

Zouden ze er tegen dan al uit zijn daar in het Midden-Oosten?